زمانی که بر پیکر برنج جا ماند ساعت جهان هر ثانیه‌ای که می‌گذرد، برگی از تاریخ است. این ساعت، آن برگ‌ها را با زبان هنر روایت می‌کند. صفحه برنجی آن، بوم هنرمند قلم‌زن بوده تا طرح ترنج (نماد کمال و وحدت) و نقوش ختایی پیچان (نماد زندگی و جاودانگی) را برای همیشه بر آن ثبت کند. وقت‌ها می‌آیند و می‌روند، اما زیبایی این نقش‌ها ماندگار است. بند چرمی گرم و نرم، این گنجینه کوچک را به مچ دست شما می‌سپارد تا هنر، همیشه همراهتان باشد. این ساعت را به مچ ببندید و حسی از تعلق به میراثی غنی را هر لحظه با خود حمل کنید. - صفحه: برنج قلم‌زنی شده با طرح ترنج و ختایی - بند: چرم طبیعی - کاربرد: ساعت روزمره مردانه، هدیه‌ای نفیس برای آقایان

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.