ساعت مچی نگار وقت این ساعت، گویی برگرفته از صفحه‌ای از یک دیوان شعر کلاسیک است که بر مچ دست نقش بسته است. صفحه‌ی آن از برنج اصیل ساخته شده و با هنر نگارگری سنتی ایرانی، مزین به نقوش ظریف گل و مرغ گشته است. در این نقش، گل‌ها نماد نشاط و زیبایی هستند و مرغ میان شاخسارها، تجسم لحظه‌های سبک‌بال و شادمانی است. همه جزئیات رنگ و خط، با دست و با دقتی چشمگیر بر صفحه کار شده است. قاب نازک و ظریف ساعت، این نقش‌آفرینی را در بر می‌گیرد و بند چرم مشکی، آن را به زیوری راحت و منعطف برای همراهی روزانه بدل می‌کند. این ساعت برای بانویی است که ظرافت هنر کهن را می‌ستاید و آن را با زندگی مدرن خود همراه می‌سازد. این ساعت در مهمانی‌ها جلوه‌ای چشمگیر دارد و در لحظات روزمره، یادآور زیبایی‌های پایدار است. هدیه‌ای است به یادماندنی، که از عمق و ظرافت برخوردار است. مشخصات کلیدی: - صفحه: برنج با نقاشی دستی نگارگری (طرح گل و مرغ) - بند: چرم طبیعی مشکی با سگک استیل - کاربرد: ساعت مچی زنانه ، اکسسوری برای استایل های خاص

قدمت هنر ساخت زیورآلات به اندازه ای دور و دراز است که هیچکس درست نمی¬داند چه شد که انسان تصمیم گرفت زیورآلاتی مانند گردنبند را بر گردن خود انداخته و همه جا همراه خود داشته باشد، ولی واضح و پیداست که از ابتدای آفرینش آن تا کنون، این اثر اسرارآمیز فقط وسیله ای برای نمایش زیبایی و تجمل نبوده است، در برهه¬ای از تاریخ مهر و اعتبار افراد به شمار می رفته و نقش گردنبند خود را بر نامه و قراردادها حک می کردند و همین باعث شده است تا پس از مدتی زیورآلات نماد و جلوه ای از هویت افراد باشد، تا حدی که در آن زمان ها اگر صورت افراد را نمی شناختند، نقش انگشتر یا مهر آویخته در گلوبندشان را می دانستند و از این طریق هویت افراد را شناسایی می کردند. فرقی نمی کند گهواره تولد این هنر مصر بوده یا ایران، ولی می توان به جرئت گفت که فرهنگ ایرانی-اسلامی برای اجرای سنتی این هنر بال پرواز بوده است، چرا که بعد از اسلام به دلیل وجود روایاتی در باب استحباب به همراه داشتن سنگ های مختلف، استفاده از زیورآلات نگین نشان، دیگر مخصوص تجار و فرماندهان و پادشاهان نبود و به رسم و رسومی آیینی تبدیل و بین همه مردم فراگیر شد. این فراگیری باعث شد تا انسان ایرانی با همان ذوق هنری همیشگی و جاری خود که گاهی در میان کاشی و ساختمان سر ریز می شد و گاهی سفره و خانه مردم را لبریز می کرد این بار به سراغ هنرنمایی بر صورت و پیکر زیورآلات برود تا با استفاده از روش های مختلف ریخته گری و طرح های خیره کننده، نگاه مردم دنیا را به خود جذب کند. پس در ابتدا رخ افسون¬گر نگین سنگی را از دل خاک و گل اطراف آن بیرون کشیدند و آن چنان صاف و شفاف آن را نمایان کردند که انگار تاریکیِ شب های معدن را به خود ندیده بوده است. بعد از آن روش های مختلف ریخته گری در آزمون و خطاهای مختلفی کشف و ارائه شد تا بتوانند پیکر زیورآلات را برای نگین آن استوار کنند، حالا اینجا بود که هنرمندان ریخته گر و قلمزن با تلفیقی بی نظیر، دست در گره نقوش مختلف بردند و آن را با قلم و چکش بر تن ریخته گری شده ی زیورآلات روایت کردند؛ روایتی چشم نواز و ظریف که همچون لباسی اشرافی، پیکر زیورآلات را مزین می کرد.

نگارگری ایرانی، با پیشینه‌ای غنی از دوران باستان در نقاشی‌های دیواری هخامنشی، در دوران اسلامی شکوفا شد. در قرون اولیه، هنر نقاشی در تزئین کتب مذهبی و داستانی کاربرد یافت. عصر سلجوقیان شاهد اوج‌گیری این هنر بود و مکاتب گوناگون پدید آمدند. با ورود ایلخانان، هنر چینی بر نگارگری اثر گذاشت. دوره تیموریان، با ظهور کمال‌الدین بهزاد، عصر طلایی نگارگری ایرانی شد. در دوره صفویان، این هنر جنبه درباری یافت و در دوره قاجار، تحت تاثیر هنر اروپا، سبک‌های نوینی شکل گرفت. نگارگری ایرانی، با تحولات فراوان، بر هنر جهانی تأثیرگذار بوده است.