شکلات‌خوری برزین این شکلات‌خوری، جلوه‌گاهِ هم‌نشینیِ گرمای مس و خنکای سنگِ فیروزه است. هنر فیروزه‌کوبی با نشاندنِ قطعه‌های کوچکِ فیروزه بر زمینه‌ی فلزی، پیوندی میان فلزکاری و سنگ‌تراشی برقرار کرده که ریشه در پیشینه‌ی هنری ایران دارد. این دست‌ساخته، نه تنها ظرفی برای پذیرایی، بلکه نمادی از ذوق و مهارت دستان هنرمند است که با چیدمانِ دقیق و آراسته‌ی خود، رنگ و لعابی چشم‌نواز به خانه می‌بخشد. فرمِ این شکلات‌خوری با تکیه بر ساختاری کلاسیک و خوش‌تراش شکل گرفته است. بدنه‌ی آن با هماهنگی در انحناها و تناسبی که میان دهانه و پایه برقرار شده، ایستاییِ مطلوبی دارد. درپوشِ این اثر، افزون بر کامل کردنِ پیکره‌ی ظرف، درخشش سنگ‌های فیروزه را در بستری متقارن به نمایش می‌گذارد. پرداختِ دقیقِ فلز و چیدمانِ یکنواختِ سنگ‌ها بر بدنه، نشان‌دهنده‌ی فرآیندی است که در آن، هنرور با شکیبایی، جزئیات را برای رسیدن به اثری بی‌نقص کنار هم چیده است. این شکلات‌خوری، افزون بر کاربرد در پذیرایی، به‌عنوان یک آرایه‌ی فاخر در فضاهای خانه کارکرد دارد. قرار گرفتنِ آن بر روی میز، جلوه‌ای از هنر اصیل ایرانی را به چیدمانِ محیط می‌افزاید. برای دوست‌داران هنر که به دنبال دست‌ساخته‌ای برای ترکیبِ کاربرد و زیبایی هستند، این ظرف گزینه‌ای شایسته و ماندگار برای پیشکش یا نگهداری در مجموعه شخصی است. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب، سنگ فیروزه - سبک هنری: فیروزه‌کوبی - ابعاد: 9 × 9 × 18 سانتی‌متر - کاربرد: ظرف پذیرایی شکلات‌خوری، پیشکشی هنری و ماندگار

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.