جعبه دردانه هنر فیروزه کوبی و قلمزنی از اصیل‌ترین و چشم‌نوازترین هنرهای دستی فلزی ایران هستند که تلفیق آن‌ها شکوهی ماندگار بر پیکره مس می‌آفریند. در هنر قلمزنی، نقوش سنتی و خطوط دوّار با ضربات چکش و قلم بر سطح مس شکل می‌گیرند و در هنر فیروزه‌کوبی، قطعات ظریف سنگ فیروزه با دقتی موشکافانه در کنار یکدیگر بر بدنه فلز نشانده می‌شوند. هم‌نشینی نگاره‌های اسلیمی حکاکی‌شده و درخشش آبی فیروزه در بستری از مس سرخ‌فام، تعادلی میان ظرافت بصری و اصالت کهن برقرار کرده و محصول را به قطعه‌ای باهویت در میان دست‌سازه‌های سنتی بدل می‌سازد. این جعبه جواهرات بر پایه‌ای از فلز مس مرغوب طراحی و پرداخته شده و نمای ظاهری آن از ترکیب قلمزنی دستی با طرح اسلیمی و قطعه‌نشانی فیروزه بهره‌مند است. درپوش و لایه‌های بیرونی اثر به گونه‌ای شکل گرفته‌اند که هماهنگی میان نقوش چکش‌خورده و بافت موزاییکی فیروزه، جلوه‌ای باوقار و ساختاری مستحکم به جعبه می‌بخشند. فرم متناسب بدنه و تمیزی پرداخت لبه‌ها، مهارت دست استادکار را در پیوند دادن دو رشته هنری مجزا بر یک شیء واحد به تصویر می‌کشد. این محصول علاوه بر جنبه کاربردی در نگهداری اکسسوری‌ها و اشیای گران‌بها، نقش یک المان دکوراتیو ممتاز را بر روی میز آرایش یا در چیدمان داخلی ایفا می‌کند. طراحی سنتی با تکیه بر نقوش اسلیمی، این اثر را با سبک‌های گوناگون دکوراسیون که المان‌های اصیل را ارج می‌نهند هماهنگ ساخته و آن را به گزینه‌ای شایسته برای اهدای هدایای یادبود و ارزشمند هنری تبدیل می‌سازد. ویژگی های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب و سنگ‌های اصل فیروزه - طرح: اسلیمی، قلمزنی سنتی و هندسی - سبک هنری: فیروزه‌کوبی و قلمزنی روی مس - ابعاد: 10 × 10 × 5 - کاربرد: نگهداری زیورآلات و جواهرات، دکوراتیو، چیدمان میز آرایش و پیشکشی نفیس

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.