قندان راد قندانِ سلجوقیِ مسی، جلوه‌ای از شکوهِ هنرِ کهنِ ایرانی است؛ اثری که در آن، صلابتِ فلز با ظرافتِ نقش درآمیخته و یادآورِ ذوقِ هنروران روزگارِ سلجوقی است. فرمِ باشکوه و متوازنِ این قندان، با بدنه‌ای استوار و درپوشی هماهنگ، حال‌وهوای ظروفِ تاریخی را زنده می‌کند و در عینِ حال، حضوری چشم‌نواز در چیدمانِ امروزین دارد. بر پیکره‌ی این اثر، هنرِ «قلم‌زنی» با نقش‌مایه‌های گل‌های ختایی جلوه‌گر شده است؛ گل‌هایی با پیچ‌ و تاب‌های موزون و خطوطی نرم که با ضرب‌آهنگِ قلم بر سطحِ مس نشسته‌اند. در کنارِ آن، بخش‌هایی از بدنه با هنرِ «مس‌ و پرداز» و نگاره‌های رنگینِ ختایی آراسته شده است؛ آمیزه‌ای سنجیده از نقشِ برجسته و رنگ‌پردازی که به اثر عمق و غنا بخشیده است. این هم‌نشینیِ قلم‌زنی و پرداز، تضادی دلنشین میان بافتِ برجسته‌ی فلز و لطافتِ رنگ‌ها پدید آورده و قندان را به اثری چندلایه و تماشایی بدل ساخته است. این قندان، افزون بر کارکرد در آیینِ شیرینِ پذیرایی، قطعه‌ای هنری برای جلوه‌بخشی به فضای خانه به شمار می‌آید. حضورِ آن بر میز یا در ویترین، بازتابی از علاقه به هنرهای اصیل و صنایع‌دستی ایرانی است. همچنین می‌تواند پیشکشی نفیس و ماندگار باشد؛ هدیه‌ای که روایتگرِ تاریخ، هنر و ذوقِ ایرانی در قالبِ یک اثرِ دست‌ساخته است. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب - سبک هنری: قلم‌زنی و مس‌وپرداز - طرح: گل های ختایی - ابعاد: ۱۵×۱۵×۱۷ سانتی‌متر - کاربرد: قندان پذیرایی، آرایه‌ی دکوراتیو و پیشکشی هنری ماندگار

مس و پرداز، به دلیل زیبایی و ظرافت، در تولید اشیاء تزئینی مانند گلدان، بشقاب و لوح‌های هنری کاربرد دارد و به نمادی از فرهنگ غنی ایران، به ویژه اصفهان، تبدیل شده است. این هنر نسبت به میناکاری و مسگری سنتی جدیدتر محسوب می¬شود و از ترکیب تکنیک‌های قدیمی با خلاقیت مدرن هنرمندان اصفهانی پدید آمده است. هنر مس و پرداز، تلفیق دانش و مهارت‌های هنرهای دستی ایران را نشان داده و به عنوان یکی از نمادهای فرهنگی برجسته در اصفهان، ارزش‌های تاریخی و هنری بسیاری را به ارمغان آورده است. گرچه این هنر چشمنواز یک ابداع معاصر است ولی برگرفته از هنرهای سنتی و باستانی مسگری، خمکاری و نقاشی به شمار می¬رود و دریچه ای نوین در عرصه هنر نقاشی برای هنرمندان و دوستداران هنر گشوده است.

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.