قندان کیا این قندانِ «جواهر» مسی، جلوه‌ای درخشان از هنر فلزکاری ایرانی است؛ اثری که در بخش‌هایی از پیکره‌ی خود با تکنیک ظریفِ «الماس‌تراش» آراسته شده و در برخورد با نور، بازیِ دل‌انگیزی از سایه‌روشن‌ها می‌آفریند. سطحِ صیقلیِ مس در کنارِ تراش‌های سنجیده، حالتی گوهرگونه به ظرف بخشیده است؛ گویی قطعه‌ای از فلزِ سرخ، با دستان هنرور، به زیوری برای فصای پذیرایی بدل شده است. نقش‌مایه‌ی «گل‌وبوته» که در میانِ بخش‌های تراش‌خورده جای گرفته، لطافتِ طبیعت را با هندسه‌ی دقیقِ خطوط در هم آمیخته است. این توازن میان سادگیِ بدنه و درخششِ بخش‌های الماس‌تراش، به اثر هویتی متمایز بخشیده و آن را از یک ظرف معمولی فراتر برده است. درپوشِ هماهنگ با فرم بدنه نیز با همان دقت ساخته شده تا انسجام بصری و کارکردی قندان را کامل کند. این قندان، انتخابی شایسته برای آنان است که در آیینِ پذیرایی، به جزئیات و اصالت توجه دارند. حضوری فاخر بر میز چای، یا جلوه‌ای چشم‌نواز در ویترین، و نیز پیشکشی‌ای ارزشمند برای دوستداران صنایع‌دستی؛ اثری که گرمای مس و درخشش هنرِ دست را در کنار هم به نمایش می‌گذارد. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب - طرح:‌ گل و بوته - سبک هنری: الماس‌تراش - ابعاد: ۱۳×۱۳×۱۲ سانتی‌متر - کاربرد: قندان پذیرایی، آرایه‌ی دکوراتیو و پیشکشی هنری ماندگار

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرهایی نظیر حکاکی روی فلز که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی حکاکی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای حکاکی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.