میوه‌خوری مرجان این ظرف میوه‌خوری، حاصل ادغام شگفت‌انگیز میان دو هنر دیرینه است: قلم‌زنی روی فلز و آبگینه‌گری سنتی. آنچه پیش رو دارید، یک ظرف ساده نیست، بلکه نمایشی از مهارت استادکار است. پیکره‌ی بیرونی، از برنج مرغوب ساخته شده و با دو هنر ظریف آراسته گشته است: نخست، قلم‌زنی دستی که نقوش سنتی را بر سطح فلز نقش زده، و سپس، مشبک‌کاری ظریف که روزنه‌هایی منظم و چشم‌نواز در بدنه ایجاد کرده است. استادکار آبگینه‌گر، با ظرافتی حیرت‌انگیز، حبابی از شیشه را درون این قفس برنجی می‌دمد. شیشه، با رنگ عسلی که یادآور غروب یا مرجان های دریا است، از میان روزنه‌های مشبک بیرون زده و بدنه‌ای شفاف را درون ظرف شکل می‌دهد. نکته‌ی شگفت‌آوراین اثر، چالش فنی این تکنیک هنری است، یعنی دمای ذوب برنج که قریب به ۹۰۰ درجه سانتی‌گراد است، در حالی که شیشه برای شکل‌پذیری نیاز به دمایی حدود ۱۲۰۰ درجه دارد. اگر استادکار، مهارت کافی نداشته باشد، حرارت بالای شیشه، فلز را ذوب می‌کند و اثر از بین می‌رود. اما در اینجا، هنرمند چیره‌دست با کنترل دقیق دما و زمان، این دو عنصر ناهمگون را چنان درآمیخته که گویی از ابتدا برای هم آفریده شده‌اند. این اثر را می‌توان به عنوان ظرف میوه ‌خوری یا حتی به تنهایی به عنوان یک عنصر دکوراتیو بی‌نظیر، استفاده کرد. مشخصات کلیدی: - جنس بدنه: فلز برنج مرغوب، آبگینه عسلی(خود رنگ) - تکنیک هنری: قلمزنی، مشبک کاری و شیشه‌گری فوتی - طرح هنری: گل های ختایی - قطر: ۲۳ سانتیمتر - کاربرد: ظرف میوه‌خوری تزئینی، عنصر دکوراتیو

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.

هنر بلور سازی دستساز یکی از هنرهای سنتی باستانی است که ریشه‌ای عمیق در تاریخ و فرهنگ بشریت دارد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که اولین آثار بلور سازی به هزاران سال پیش از میلاد مسیح برمی‌گردد. ، زمانی که انسان‌ها برای اولین بار به استفاده از مواد معدنی شفاف و درخشان پرداختند و با استفاده از فنون ساده اما با دقت، بلورهای زیبایی را به وجود می آوردند که نه تنها برای زیبا سازی محیط زندگی بلکه برای اهداف مذهبی و آیینی از آن استفاده می شد. ایران از دیرباز یکی از مراکز مهم تولید و ساخت محصولات بلورین بوده است. آثار بلورین ایرانی از دوران هخامنشیان و ساسانیان تاکنون بازمانده‌اند و نشان از مهارت و هنر دیرین این سرزمین دارند. از سوی دیگر، کشورهای مختلف جهان، از جمله مصر و چین نیز دارای تاریخچه غنی دراین زمینه هستند که هر کدام با سبک و روش‌های منحصر به فرد خود شهرت یافته‌اند. آثار بلورین در بسیاری از جوامع نماد ثروت، زیبایی و هنرمندی است. هنر بلور سازی دستساز نیز با وجود تکنولوژی‌های مدرن، همچنان اصالت خود را حفظ کرده و به عنوان یکی از دستاوردهای بزرگ هنری بشر باقی مانده است.