آوای نی بر پهنه چرم گوش دهید! این تابلو، آوای همان «نی» مولاناست که این‌بار نه از میان نی‌زار، که از عمق تاریخ هنر ایران و بر بستر گرم و طبیعی پوست بز طنین انداخته است. هنرمند، با ظرافتی موروثی، این کلام عرفانی را با مرکب طبیعی ساخته شده از گردو بر چرم نقش زده و آن را در حاشیه‌ای از تذهیب‌های قاجاری نشانده است – گویی این شعر، همواره در دل یک کتاب خطی نفیس جا داشته است. هر خط و هر نقش، روایتگر سفری بیست‌ساله در جاده هنر است. این تابلو، بیش از یک تزئین، یک «میراث شخصی» و پنجره‌ای به دنیای درون هنرمند است. حضور آن در فضای شما، دعوتی است برای تأمل، سکوت و پیوند با اصیل‌ترین لایه‌های فرهنگی. ویژگی های اثر: - متن: شعر «نی‌نامه» مولانا - سبک: تلفیق خوشنویسی، تذهیب و نقوش قاجاری - سطح اثر: پوست طبیعی بز (چرم) دباغی و رنگ‌آمیزی شده - رنگ‌ها و مرکب: طبیعی (گیاهی و گردو) - قاب: چوب - ابعاد نهایی با قاب: ۲۴ × ۶۴ سانتی‌متر

خوشنویسی یا خطاطی به معنی زیبانویسی یا نوشتن همراه با خلق زیبایی است و فردی که این فرآیند توسط او انجام می گیرد خوش نویس نام دارد. گاهی درک خوشنویسی به عنوان یک هنر مشکل است. به نظر می رسد برای درک و لذت بردن از تجربه بصری خوشنویسی باید بدانیم خوشنویس افزون بر نگارش یک متن، سعی دارد اثری هنری با ارزش های زیبایی شناختی خلق کند. از این رو خوشنویسی با نگارش ساده مطالب و حتی طراحی حروف و صفحه آرایی متفاوت است. همچنین از آنجایی که این هنر جنبه هایی از سنت را در دل خود دارد باید آن را تا حدی از تایپوگرافی که مبتنی بر ارزش های گرافیکی مدرن و کارهای چاپی است متمایز نمود. خوشنویسی تقریبا در تمام فرهنگ ها به چشم می خورد اما در مشرق زمین و به ویژه در سرزمین های اسلامی و ایران در قله هنرهای بصری واقع است. خوشنویسی اسلامی و بیش از آن خوشنویسی ایرانی تعادلی است حیرت انگیز میان تمامی اجزا و عناصر تشکیل دهنده آن.

ورق زدن تاریخ به ما نشان می دهد که استفاده از چرم به 1500 سال قبل از میلاد مسیح ع برمی گردد و در آن زمان معمولا بعنوان کاغذ برای نوشتن یا لباس و پاپوش استفاده می شده است، با گسترش تجربه ی استفاده و دانش مربوط به چرم، انسان از آن بعنوان چادر، بستر، زیرانداز، وسیله دفاعی، زره، افسار، زین، کیف و چمدان و جلد کتاب نیز بهره برد و حتی در بقایای فراعنه مصر، چرم های زینتی که به عاج فیل و جواهرات مزین شده نیز به چشم می خورد. در قرون اخیر با پیشرفت ابزار آلات، استفاده های متنوعی از چرم صورت گرفت. در ایران ابتدا پوسن فقط بعنوان لباس جنگ در زمان هخامنشیان استفاده می شود اما در عصر ساسانی، دباغان و پوست سازان، بعنوان صاحبان یک صنعت مجزا به رسمیت شده می شدند. اکنون نیز چرم بعنوان یکی از محصولات صادراتی ایران در بازارهای جهانی جایگاه خود را دارد و خانه صنایع دستی تلفیق هنر نیز در راستای توسعه این پیشه با تلفیق صنعت چرم و هنرهای وابسته ی آن از جمله هنر حکاکی چرم، ملیله چرم، چرم دوزی نقش قابل توجهی در تحول و توسعه بازار این هنر-صنعت داشته است.