آجیل‌خوری فروز هنر فیروزه‌کوبی از ظریف‌ترین و اصیل‌ترین شاخه‌های صنایع دستی ایران است که ترکیبی هماهنگ از درخشش فلز سرخ مس و رنگ فیروزه‌ای سنگ‌های معدنی را به نمایش می‌گذارد. در این شیوه‌ی هنری فاخر، استادکار با حوصله و ظرافت فراوان، قطعات ریز سنگ فیروزه را با دستی توانمند بر سطح بدنه مسی می‌نشاند تا نقوشی منظم و چشم‌نواز پدید آید. پیوند میان گرمای مس و درخشش فیروزه‌ها در کنار خطوط منحنی اسلیمی، اثری با هویت منحصربه‌فرد، بافت بصری باشکوه و اصالتی ماندگار در هنرهای دستی خلق می‌کند. این آجیل‌خوری زیبا بر پایه فلز مس مرغوب ساخته شده و سطح بدنه آن با هنر ظریف فیروزه‌کوبی و نقوش اصیل اسلیمی آراسته شده است. هماهنگی دقیق سنگ‌های فیروزه با فرم هندسی ظرف و نگاره‌های اسلیمی، ظاهری باشکوه، لوکس و متوازن به این اثر بخشیده است. دقت در زیرساخت مسی، نظم بی‌نقص چیدمان فیروزه‌ها و پرداخت نهایی باکیفیت، نمایانگر مهارت دست هنرمند و تعادل بصری بی‌نقص در این اثر هنری است. این اثر کاربردی و دکوراتیو، انتخابی ایده‌آل برای سرو تنقلات، پذیرایی‌های رسمی و ارتقای حس و حال هنری فضاهای داخلی است و به‌زیبایی کاربرد سنتی و مدرن را در کنار هم به نمایش می‌گذارد. با تکیه بر متریال مس مرغوب، هنر فیروزه‌کوبی سنتی و طراحی اصیل اسلیمی، این آجیل‌خوری گزینه‌ای برازنده و پیشکشی فوق‌العاده نفیس و به‌یادماندنی برای اهالی فرهنگ و علاقه‌مندان به هنرهای دستی محسوب می‌شود. ویژگی های اصلی: - جنس: مس مرغوب و سنگ فیروزه اصل - طرح: نقوش اسلیمی و فیروزه‌کوب - سبک هنری: فیروزه‌کوبی روی مس - ابعاد: ۲۸ × ۲۰ × ۲۰ سانتی‌متر - کاربرد: پذیرایی، دکوراتیو، چیدمان منزل و پیشکشی ارزشمند

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.