گلدان رُخسار این گلدانِ سلجوقی، تجسمی از همنشینیِ دو هنرِ ایرانی است؛ جایی که ضرب‌آهنگِ «قلم‌زنی» بر تنه‌ی سختِ مس، با لطافتِ «مس‌وپرداز» به وحدتی تماشایی رسیده است. فرمِ سلجوقی، با اصالت و استواریِ خاصِ خود، در این اثر بستری فراهم کرده تا هنرور با دو بیانِ هنریِ متفاوت، داستانی واحد را روایت کند؛ روایتی از پیوندِ میانِ نقشِ برجسته و رنگِ پخته که اصالت را در کنارِ زیباییِ نوآورانه به مخاطب هدیه می‌دهد. تمامیِ پیکره‌ی این گلدان به نقش‌مایه‌هایِ اصیلِ «ختایی» آراسته شده است. در بخش‌هایی از اثر، قلمِ استادکار با تراش‌هایِ دقیق، گل‌ها و اسلیمی‌های ختایی را بر پیکره‌ی مس حک کرده تا بافتی زنده، برجسته و ملموس بیافریند؛ و در بخش‌های دیگر، هنرِ مس‌وپرداز با رنگ‌آمیزی‌هایِ ظریف، همان نقوشِ ختایی را با جانی تازه و رنگ‌هایی درخشان به تصویر کشیده است. این تقابلِ میانِ بافتِ برجسته‌ی فلز و نرمیِ رنگ‌گذاری، به اثر عمقی ویژه بخشیده است که نگاهِ هر بیننده‌ای را برای کشفِ جزئیاتِ آن به جست‌وجو وامی‌دارد. این اثر، فراتر از یک گلدان، تندیسی هنری است که در چیدمان‌هایِ کلاسیک و مدرن، نقشی محوری ایفا می‌کند. حضورِ آن در کانونِ توجه، یادآورِ پیوندِ دیرینه‌ی صنعت و ذوقِ ایرانی است و می‌تواند جلوه‌ای فاخر به فضای خانه ببخشد. همچنین به عنوانِ پیشکشی هنری، این گلدانِ سلجوقیِ، پیشکش نفیس برای کسانی است که به دنبالِ اثری متمایز، چندبعدی و ماندگار می‌گردند؛ اثری که در هر بار تماشا، لایه‌ای جدید از ظرافتِ دستانِ هنرمند را آشکار می‌سازد. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب - سبک هنری: قلم‌زنی و مس‌وپرداز - طرح: گل‌های ختایی - ابعاد: ۱۰×۱۰×۲۲ سانتی‌متر - کاربرد: گلدان دکوراتیو، آرایه‌ی خاصِ دکوراسیون و پیشکشی هنری ماندگار

مس و پرداز، به دلیل زیبایی و ظرافت، در تولید اشیاء تزئینی مانند گلدان، بشقاب و لوح‌های هنری کاربرد دارد و به نمادی از فرهنگ غنی ایران، به ویژه اصفهان، تبدیل شده است. این هنر نسبت به میناکاری و مسگری سنتی جدیدتر محسوب می¬شود و از ترکیب تکنیک‌های قدیمی با خلاقیت مدرن هنرمندان اصفهانی پدید آمده است. هنر مس و پرداز، تلفیق دانش و مهارت‌های هنرهای دستی ایران را نشان داده و به عنوان یکی از نمادهای فرهنگی برجسته در اصفهان، ارزش‌های تاریخی و هنری بسیاری را به ارمغان آورده است. گرچه این هنر چشمنواز یک ابداع معاصر است ولی برگرفته از هنرهای سنتی و باستانی مسگری، خمکاری و نقاشی به شمار می¬رود و دریچه ای نوین در عرصه هنر نقاشی برای هنرمندان و دوستداران هنر گشوده است.

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.