قندان هوراد این قندان با ساختار «سفینه‌ای» خود، نمادی از پیوند میان فرم‌های نوین و هنرِ کهنِ فیروزه‌کوبی است. در این دست‌ساخته، درخشش گرم و سرخ‌فامِ مس با آبیِ آسمانیِ فیروزه درآمیخته تا جلوه‌ای چشم‌نواز پدید آید. هنرمند با نشاندنِ سنگ‌های فیروزه بر بخش‌هایی از تنه‌ی مسی، اثری آفریده است که هم بازتابی از اصالت هنر ایرانی است و هم با طراحی متمایز خود، نگاه‌ها را خیره می‌کند. فرمِ سفینه‌ای این ظرف، با بهره‌گیری از انحناهای نرم و حجمِ متقارن، حالتی یگانه به آن بخشیده است؛ ساختاری که در آن مرکزِ ثقلِ دیداریِ ظرف، بر پهنای آن استوار است. فیروزه‌کوبیِ انجام‌شده بر بخش‌هایی از سطحِ این قندان، سبب شده است تا درخششِ سنگ‌ها، یکدستیِ فلز را به شکلی هنرمندانه بیاراید و به آن تنوع دیداری ببخشد. دقت در جای‌گیریِ این سنگ‌های کوچک بر روی مس، نشان از مهارتِ سازنده در بهره‌گیری از تضادِ رنگ‌ها و بافت‌ها دارد. این ظرف، فراتر از کارکردِ پذیرایی، آرایه‌ای فاخر برای چیدمانِ خانه‌های ایرانی است. فرمِ متمایزِ آن، این قندان را به کانونی برای توجه در هر فضایی تبدیل می‌کند؛ چه بر روی میزِ پذیرایی جای گیرد و چه در میانِ ویترینِ آرایه‌ها، جلوه‌ای از هنرِ دست‌ساز را به پیرامون می‌بخشد. برای کسانی که به دنبال پیشکشی ماندگار هستند، این قندانِ مس و فیروزه انتخابی است که اصالت و زیبایی را یکجا به همراه دارد. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب و سنگ فیروزه - سبک هنری: فیروزه‌کوبی - ابعاد: ۲۰ × ۲۰ × ۲۰ سانتی‌متر - کاربرد: ظرف پذیرایی (قندان)، آرایه‌ی خانگی، پیشکشی هنری و ماندگار

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.