فندک نَوا این فندکِ قلم‌زنی‌شده، فراتر از یک ابزار کاربردی، تجسمی از ظرافتِ هنرِ فلزکاری در کالبدی کوچک و نفیس است؛ اثری که با طراحیِ مینیاتوری و چشم‌نواز خود، اصالتِ هنرهای سنتی ایران را در اکسسوری‌های شخصی متبلور کرده است. بدنه‌ی برنجیِ این اثر که با پوششی از قلع آراسته شده، بستری درخشان و نقره‌فام فراهم آورده تا نقش‌مایه‌های اصیل، جلوه‌ای دوچندان بیابند و روحِ هنر اصیل را در قالبی مدرن و کاربردی به نمایش بگذارند. در طراحیِ دورویِ این اثر، نقوش کلاسیک و محبوبِ «گل و مرغ» با هنرمندیِ تمام و به رنگ طلایی بر بدنه حک شده‌اند. تضادِ هوشمندانه‌ی میانِ درخششِ طلاییِ بخشی از این نقوش و زمینه‌ی نقره‌فامِ قلع‌کاری‌شده، به فندک عمق بصری بخشیده و جزئیاتِ دقیقِ قلم‌زنی را به رخ می‌کشد. هنرمند با اجرای دقیقِ این طرح‌های ظریف، قطعه‌ای پدید آورده که در عینِ سادگی در فرم، سرشار از غنای هنری و ریزه‌کاری‌های چشم‌نواز است. این فندک، به‌عنوان یک اکسسوریِ خاص و همراهِ همیشگی، جلوه‌ای از سلیقه‌ی ممتازِ صاحبِ خود را نمایان می‌کند. اگر در پیِ پیشکشی نفیس و متمایز هستید که ترکیبی از کاربرد و هنرِ اصیل باشد، این فندک انتخابی شایسته است که هم کاراییِ روزمره دارد و هم به‌عنوان یادگاریِ ارزشمند، حسِ خوشِ اصالت را به گیرنده هدیه می‌دهد. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز برنج مرغوب و پوشش قلع - سبک هنری: قلم‌زنی - طرح: گل و مرغ - ابعاد: ۷×۳ سانتی‌متر - کاربرد: فندک، مناسب برای پیشکشی نفیس

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.