قندان آوین قندان سیبی مسی مزیین به هنر الماس‌تراش، اثری فاخر و چشم‌نواز از هنرهای سنتی ایران است که با فرم دلنشین و متناسب خود، جلوه‌ای زیبا و اصیل به فضای پذیرایی و دکوراسیون می‌بخشد. ساختار سیبی این قندان، در کنار درخشش گرم مس و ظرافت پرداخت هنری، حضوری تماشایی و ماندگار پدید آورده و این اثر را به نمونه‌ای ارزشمند از صنایع‌دستی ایرانی تبدیل کرده است. بر بدنه این قندان، هنر الماس‌تراش با طرح گل و مرغ اجرا شده است؛ طرحی شاعرانه و ریشه‌دار که از محبوب‌ترین نقش‌های هنر ایرانی به شمار می‌آید. تراش‌های منظم و براق در کنار نقش ظریف گل و مرغ، جلوه‌ای درخشان و دل‌فریب به اثر بخشیده و با بازتاب نور بر سطح مس، زیبایی بصری آن را دوچندان کرده است. این نقش‌پردازی هنرمندانه و هماهنگ، قندان را از یک ظرف ساده فراتر برده و به اثری هنری و متمایز بدل ساخته است. این قندان سیبی، هم برای استفاده در پذیرایی و هم برای قرارگیری در ویترین یا چیدمان‌های سنتی و هنری، انتخابی بسیار مناسب است. همچنین می‌تواند به‌عنوان پیشکش نفیس و ماندگار برای دوستداران دست‌ساخته‌های‌ و هنر اصیل ایرانی در نظر گرفته شود؛ پیشکشی که ظرافت، شکوه و ارزش هنر دست را در قالب اثری کاربردی و تماشایی به همراه دارد. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب - سبک هنری: الماس‌تراش - طرح: گل و مرغ - ابعاد: ۱۵ × ۱۵ × ۲۱ سانتی‌متر - کاربرد: قندان پذیرایی و دکوراتیو، مناسب برای پیشکش نفیس

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرهایی نظیر حکاکی روی فلز که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی حکاکی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای حکاکی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.