شیرینی خوری سحرآیین این شیرینی خوری، جلوه ای از شکوه هنر ایرانی است که در قامت خویش، وقار و ظرافت را یک جا گرد آورده است. بدنه آن با قلم زنی و مشبک کاری، جان گرفته و در پرتو آب نقره، صورتی درخشان و باشکوه یافته است. طرح گل های ختایی بر سطح این اثر، همچون باغی خیال انگیز بر فلز نشسته و آن را به قطعه ای چشم نواز و ماندگار بدل کرده است. در این اثر، ظرافت قلم استادکار با دقتی ستودنی در دل نقش ها نشسته است. مشبک کاری های منظم، در کنار خطوط نرم و پیوسته گل های ختایی، بازی دل انگیزی از نور و سایه پدید آورده و به بدنه شیرینی خوری، روحی زنده و پرتحرک بخشیده است. آب نقره نیز بر این زیبایی افزوده و درخشش آن را به مرتبه ای رسانده که هر نگاه را به تامل و تحسین وا می دارد. این شیرینی خوری، انتخابی شایسته برای پذیرایی های فاخر و چیدمان های هنرمندانه است. حضور آن بر سفره یا در فضای داخلی، نشانی از ذوق والا و ارج نهادن به هنر دست استادان ایرانی خواهد بود. اگر در پی اثری نفیس برای استفاده روزمره یا پیشکشی ماندگار هستید، این کاسه می تواند یادگاری ارزشمند و پرجلوه باشد که زمان نیز از زیبایی آن نخواهد کاست. ویژگی های اصلی: - جنس: فلز برنج مرغوب و آب نقره - طرح: گل‌های ختایی - تکنیک هنری: قلم‌زنی و مشبک‌کاری - ابعاد: ۱۷×۱۷×۳ سانتی متر - کاربرد: ظرف پذیرایی، پیشکش هنری و ماندگار

مشبک‌کاری فلز، قصیده‌ای از نور و سایه است، که در تار و پود تاریخ تنیده شده. ریشه‌هایش در اعماق فرهنگ‌ها دوانده، و در هر دوره‌ای، نقشی نو بر خود گرفته. مس و برنج و آلومینیوم، در دستان هنرمند، به سازِ نقش درمی‌آیند؛ جان می‌گیرند و با طرح‌های خیال، فضا را به رقص وا می‌دارند. گویی هر برش، نغمه‌ای است که در سکوت فلز جاری می‌شود. در تاریخ کهن ایران، اولین نشانه‌هایش چون نجومی در دل شب درخشید. در دوران ساسانی، جرقه‌هایی از این هنر نمایان شد و کم‌کم، این شعله در قلب هنر اسلامی زبانه کشید. مساجد و بناهای مذهبی، با مشبک‌کاری، جلوه‌ای آسمانی یافتند. پنجره‌ها، چون چشمانی رو به نور، رقص سایه را به تماشا نشستند و سکوت فضا را به نجوا کشاندند. این هنر، نه فقط ابزاری برای تزئین، بلکه روحی بود که در کالبد معماری دمیده شد. در گذر زمان، مشبک‌کاری فلز، تکامل یافت و در جواهرسازی، طراحی داخلی و آثار تزئینی، حیاتی نو یافت. امروزه، این هنر، پلی است میان سنت و مدرنیته، و در هر اثر، داستانی از گذشته را در آینده نجوا می‌کند. گویی هر قطعه فلز، شعری است که در رقص نور و سایه، جاودانه می‌شود.

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.