کاسه دَوا کاسه مسی گرد مدل اطلس، نمونه‌ای ارزشمند از هنر کهن مس‌گری است که با چکش‌کاری دستی و دقیق، جان گرفته است. در ساخت این کار، ورقه‌ی مس زیر ضربه‌های هماهنگ چکش شکل یافته تا ریزبافتی یکدست بر پیکره‌ی آن بنشیند؛ هنری دستی که نه‌تنها پایداری فلز را بیشتر می‌کند، بلکه با بازتاب نور روی فرورفتگی‌های ریز چکش، جلوه‌ای زنده و اصیل به کار می‌بخشد. لبه‌های دالبری‌شکل این کاسه، با خمی ظریف و هنرمندانه، از سادگی کارهای گردِ ساده فراتر رفته و به آن فرمی پویا و چشم‌نواز داده است. سرتاسر این کاسه به طور کامل قلع‌اندود شده است تا رنگی روشن، درخشان و سیم‌گون به خود بگیرد و برای به‌کارگیری در زندگی روزمره کاملاً سازگار باشد. همچنین، رویه‌ی چکش‌خورده‌ی آن با لایه‌ای از نانو با رنگ پایدار پوشانده شده است تا این روشنایی و درخشش نقره‌ای‌رنگ در گذر زمان تیره نشود و نمای نخستین خود را نگاه دارد.ابعاد متناسب ، گنجایشی بسیار مناسب به این کاسه داده تا در چیدمان خانه و پذیرایی‌های صمیمی، نقشی کارآمد و زیبا داشته باشد. این کار دست‌ساخت، با همنشینی فرم دالبری و بافت چکش‌خورده، بازتابی از سلیقه و هنر ایرانی است که به آسانی با فضاهای امروزی پیوند می‌خورد. ویژگی های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب - سبک هنری: مسگری - ابعاد: 8 × 25 × 25 سانتی‌متر - کاربرد: پذیرایی ، چیدمان میز، پیشکشی ارزشمند

هنر مسگری از کهن‌ترین پیشه‌ها و هنرهای دستی سرزمین ایران است؛ هنری که ریشه‌های آن در ژرفای تاریخ این سرزمین جای دارد. از روزگاری که انسان نخستین دریافت فلز سرخ‌فام مس در دل خاک نهفته است و می‌توان آن را با آتش نرم کرد و به هیأتی نو درآورد، راهی تازه در آفرینش ابزار و زیور گشوده شد. یافته‌های باستان‌شناسی از روزگار هخامنشی، اشکانی و ساسانی نشان می‌دهد که فلز مس در زندگی مردمان ایران جایگاهی ویژه داشته است؛ از دیگ‌ها و تنگ‌ها گرفته تا سینی‌ها و آوندهای گوناگون که هم در زندگی روزمره به کار می‌آمدند و هم در آیین‌ها و بزم‌ها جلوه‌ای از شکوه و توانگری به شمار می‌رفتند. با گذر زمان و بالیدن ذوق هنرمندان، مسگری تنها به ساخت ابزار سودمند بسنده نکرد و به هنری آراسته بدل شد. استادکاران ایرانی با چکش و سندان، ورق‌های مس را شکل می‌دادند و با پرداخت و آراستن آن‌ها، به اشیایی جان می‌بخشیدند که هم سودمند بودند و هم چشم‌نواز. هر ظرف مسین، بازتابی از مهارت دست و اندیشه سازنده خویش بود و در بسیاری موارد نشانگر جایگاه اجتماعی و سلیقه صاحبان آن نیز به شمار می‌رفت. از همین رو، هنر مسگری در گذر سده‌ها به یکی از جلوه‌های برجسته هنرهای دستی ایران بدل شد؛ هنری که هنوز نیز در بازارها و کارگاه‌های سنتی، طنین چکش آن روایتگر پیوند دیرین انسان، آتش و فلز است.