مجسمه هامون هنر نقره‌کوب بر روی فولاد از برجسته‌ترین، دشوارترین و اصیل‌ترین شاخه‌های فلزکاری سنتی ایران است که ریشه‌ای عمیق در تاریخ هنر این مرزوبوم دارد. در این شیوه‌ی هنری فاخر، استادکار با مهارت و حوصله، مفتول‌های ظریف نقره را درون شیارهای ازپیش‌کنده‌شده بر روی بستر سخت فولاد جای داده و با چکش‌کاری دقیق تثبیت می‌کند. پیوند میان تیرگی و استحکام فلز فولاد با درخشش اصیل و رگه‌های نقره، اثری با هویت منحصربه‌فرد، بافت بصری چشم‌نواز و اصالتی ماندگار در هنرهای دستی خلق می‌کند که نمایانگر اوج چیره‌دستی هنرمند است. این مجسمه دکوراتیو به شکل پرنده‌ای نشسته از فولاد مرغوب ساخته شده و سطح بدنه آن با هنر ظریف نقره‌کوب و جزئیات دقیق آراسته شده است. خطوط و نگاره‌های ظریف با دقتی مثال‌زدنی بر بستر تیره فولاد نقش بسته و هماهنگی بصری دل‌نشینی میان فرم حجم و رگه‌های درخشان نقره ایجاد کرده است. فرم متوازن نشسته و پرداخت دقیق بدنه، نمایانگر مهارت دست هنرمند و تعادل بصری بی‌نقص در این اثر هنری است. این اثر زیبا، انتخابی ایده‌آل برای ارتقای حس و حال هنری فضاهای داخلی است و به‌زیبایی بر روی میزهای کار، قفسه‌های کتاب، کنسول‌ها و ویترین‌ها جلوه‌گری می‌کند. با تکیه بر متریال ارزشمند فولاد و نقره، اصالت هنر نقره‌کوب سنتی و فرم نمادین پرنده نشسته، این مجسمه گزینه‌ای برازنده و پیشکشی فوق‌العاده نفیس و به‌یادماندنی برای اهالی فرهنگ و علاقه‌مندان به هنرهای دستی محسوب می‌شود. ویژگی های اصلی: - جنس: فلز فولاد مرغوب و رشته‌های نقره - طرح: پرنده نشسته - سبک هنری: نقره‌کوب - ابعاد: ۱۳ × ۵ × ۷ سانتی‌متر - کاربرد: دکوراتیو، چیدمان منزل و کار، و پیشکشی ارزشمند

در طول تاریخ، فولاد یکی از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. مشاهده ی مفاهیمی مربوط به فولاد در شعر و ادب فارسی نیز نشانه ای برای نمایش جایگاه این فلز نزد مردم به شمار می رود. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج صنایع آهنی در ایران باستان است. بعد از ورود اسلام استفاده از فولاد گسترش بیشتری پیدا کرد. علاقه سلاطین و سرداران نظامی به اسلحه بهتر، فولاد را همچنان در صدر فلزات قرار داد و با گذشت زمان و دستیابی به معادن بیشتر، استفاده از فولاد در دوران صفویه از انحصار ارتش خارج شد و کاربرد آن از مرز شمشیر و کلاه‌خود و سپر فراتر رفت و در خدمت مذهب درآمد تا جایی که از آن برای ساختن درب مساجد، اماکن متبرکه، دستگیره، کوبه و دیگر لوازم مذهبی مربوطه استفاده شد. سپس در همان دوران، از فولاد برای ساخت یراق آلات سوارکاری، لوازم منزل و وسایل شخصی بهره برداری شد و همین ترویچ گسترده ی فولاد بین مردم باعث شد تا فولاد سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت احجام فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این مجسمه های فولادی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فولادی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنر طلاکوبی و نقره کوبی روی فولاد و مزین کردن آن به نقش و نگارهای طلایی و نقره ای روحی تازه در آن دمیدند. این هنر به دو سبک ایرانی و افغانستانی اجرا می¬شود و در حوالی همین جغرافیا نیز فراگیر بوده است که به نام¬های زرکوبی و مطلاکاری نیز شناخته می شود.