شکلات‌خوری نقشِ سپهر فیروزه‌کوبی، از هنرهای چشم‌نواز و ارزشمند ایرانی است که با نشاندن قطعات ریز سنگ فیروزه بر سطح فلز، جلوه‌ای درخشان و زنده خلق می‌کند. در این هنر، تکه‌های طبیعی فیروزه با دقت و ظرافت در کنار یکدیگر چیده می‌شوند تا سطحی یکپارچه و درخشان شکل گیرد؛ سطحی که در انعکاس نور، عمق و طراوت رنگ آبی فیروزه را به نمایش می‌گذارد. در این اثر، بدنه‌ی ظرف از مس مرغوب ساخته شده و بخش‌هایی از آن با هنر فیروزه‌کوبی تزئین شده است. درب مسی آن نیز با چیدمانی از سنگ‌های فیروزه طبیعی آراسته شده که در کنار سطح صیقلی مس، جلوه‌ای دلنشین و چشمگیر پدید آورده است. ترکیب درخشش فیروزه با رنگ گرم مس، هماهنگی زیبایی ایجاد کرده و ظرافت کار دست هنرمند را به‌خوبی نمایان می‌سازد. فرم متناسب این ظرف در کنار تزئینات هنری آن، فضایی مناسب برای پذیرایی از شکلات و تنقلات فراهم می‌کند و در عین حال می‌تواند به‌عنوان عنصری دکوراتیو در میز پذیرایی یا ویترین جلوه‌گر شود. این اثر همچنین می‌تواند هدیه‌ای ماندگار و اصیل برای دوستداران هنرهای ایرانی باشد. مشخصات کلیدی: - جنس: فلز مس مرغوب با سنگ فیروزه طبیعی - تکنیک هنری: فیروزه‌کوبی - ابعاد: 30×15 سانتی‌متر - کاربرد: شکلات‌خوری، عنصر دکوراتیو، هدیه‌ای ارزشمند

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.