ست زیورآلات آتوسا این ست زیورآلات، تجلی شکوهی است که در آن، نظمِ هندسی و لطافتِ طبیعت در هم‌آمیزی هنر خاتم‌کاری و درخشش برنج پدید آمده است. طرح «شش‌گوش» با ساختاری متقارن و ریاضیاتی، با رنگ استخوانیِ روشن و باوقار، جلوه‌ای بسیار پاکیزه، کلاسیک و خیره‌کننده به خود گرفته است. هر قطعه از این ست، گویی تبلوری از تعادل و صلح است که با دقتِ تمام، پیوند میانِ سنت‌های کهن و زیبایی‌شناسی مدرن را به نمایش می‌گذارد. در این مجموعه، تضاد میانِ درخششِ ملایمِ برنج و روشناییِ باوقارِ رنگ استخوانی، با ریزه‌کاری‌های ظریفِ خاتم، تصویری از شکوهِ مینیمال را پدید آورده است. انگشتر، گوشواره، گردنبند و دستبند، همگی با یکپارچگیِ کامل و با الهام از هندسه‌ی شش‌ضلعی طراحی شده‌اند تا هماهنگیِ بی‌نقصی را در استایل شما رقم بزنند. این ست، فراتر از یک زیورآلات ساده، روایتی از مهارتی است که در آن، رنگ استخوانی همچون نوری در میانِ تار و پودِ خاتم، به کمالِ هنری رسیده است. این مجموعه زیورآلات، انتخابی ایده‌آل برای بانوانِ صاحب‌ذوق است که به دنبال تمایز، ظرافت و نمایشِ اصالت در پوشش خود هستند. حضور این ست در مناسبت‌های مختلف، وقاری دوچندان به ظاهر می‌بخشد و به عنوان یک اثر هنریِ پوشیدنی، ارزشی ماندگار دارد. این ست، پیشکشی است درخور و گران‌بها برای آنان که به پیوندِ هنرِ دست، رنگ‌های روشن و زیبایی‌های هندسیِ کلاسیک عشق می‌ورزند. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز برنج مرغوب - سبک هنری: خاتم‌کاری (طرح شش‌گوش/ رنگ استخوانی) - محتوای ست: انگشتر، گوشواره، گردنبند و دستبند - کاربرد: زیورآلات پوشیدنی، هدیه و پیشکش ارزشمند، استایل رسمی و خاص

برای آفرینش این هنر داستان های گوناگونی بیان شده و برخی حضرت ابراهیم علیه السلام را مبتکر آن می¬دانند. قدیمی ترین اثر خاتم کاری موجود در ایران منبر مسجد عتیق شیراز است که هزار سال قدمت دارد. از همین رو می توان دریافت که این هنر ابتدا در شیراز ریشه دوانده اما در دوران صفویه مرکز آن به شهر اصفهان منتقل شد و این درخت باشکوه در پایتخت صفویه تنومند گشت و از آن پس تا امروز، آثار خاتم کاری بسیاری از دوره های مختلف تاریخی به جای مانده است. اکنون شرکت تلفیق هنر با بهره مندی از توانمندی هنرمندان گرانقدر ایران زمین، در مسیر تعالی این هنر ارزنده قدم بر داشته و آثار فاخری را در این راستا عرضه می کند تا خانه مردم ایران و جهان، به زیبایی چشم نواز آنها روشن گردد.

قدمت هنر ساخت زیورآلات به اندازه ای دور و دراز است که هیچکس درست نمی¬داند چه شد که انسان تصمیم گرفت زیورآلاتی مانند گردنبند را بر گردن خود انداخته و همه جا همراه خود داشته باشد، ولی واضح و پیداست که از ابتدای آفرینش آن تا کنون، این اثر اسرارآمیز فقط وسیله ای برای نمایش زیبایی و تجمل نبوده است، در برهه¬ای از تاریخ مهر و اعتبار افراد به شمار می رفته و نقش گردنبند خود را بر نامه و قراردادها حک می کردند و همین باعث شده است تا پس از مدتی زیورآلات نماد و جلوه ای از هویت افراد باشد، تا حدی که در آن زمان ها اگر صورت افراد را نمی شناختند، نقش انگشتر یا مهر آویخته در گلوبندشان را می دانستند و از این طریق هویت افراد را شناسایی می کردند. فرقی نمی کند گهواره تولد این هنر مصر بوده یا ایران، ولی می توان به جرئت گفت که فرهنگ ایرانی-اسلامی برای اجرای سنتی این هنر بال پرواز بوده است، چرا که بعد از اسلام به دلیل وجود روایاتی در باب استحباب به همراه داشتن سنگ های مختلف، استفاده از زیورآلات نگین نشان، دیگر مخصوص تجار و فرماندهان و پادشاهان نبود و به رسم و رسومی آیینی تبدیل و بین همه مردم فراگیر شد. این فراگیری باعث شد تا انسان ایرانی با همان ذوق هنری همیشگی و جاری خود که گاهی در میان کاشی و ساختمان سر ریز می شد و گاهی سفره و خانه مردم را لبریز می کرد این بار به سراغ هنرنمایی بر صورت و پیکر زیورآلات برود تا با استفاده از روش های مختلف ریخته گری و طرح های خیره کننده، نگاه مردم دنیا را به خود جذب کند. پس در ابتدا رخ افسون¬گر نگین سنگی را از دل خاک و گل اطراف آن بیرون کشیدند و آن چنان صاف و شفاف آن را نمایان کردند که انگار تاریکیِ شب های معدن را به خود ندیده بوده است. بعد از آن روش های مختلف ریخته گری در آزمون و خطاهای مختلفی کشف و ارائه شد تا بتوانند پیکر زیورآلات را برای نگین آن استوار کنند، حالا اینجا بود که هنرمندان ریخته گر و قلمزن با تلفیقی بی نظیر، دست در گره نقوش مختلف بردند و آن را با قلم و چکش بر تن ریخته گری شده ی زیورآلات روایت کردند؛ روایتی چشم نواز و ظریف که همچون لباسی اشرافی، پیکر زیورآلات را مزین می کرد.