آجیل خوری هیراد این کاسه آجیل خوری، جلوه‌ای از ظرافت و شکوه در هنر فلزکاری ایرانی است. قامت موزون آن در کنار درخشش آب نقره، اثری پدید آورده که هم در پذیرایی و هم در آرایش فضا، حضوری چشمگیر و فاخر دارد. این اثر، تنها یک ظرف برای پذیرایی نیست، بلکه نشانی از ذوقی اصیل است که زیبایی را در همراهی هنر و کاربرد جست‌وجو می‌کند. بر بدنه این کاسه، هنر قلم‌زنی با نظمی چشم‌نواز در کنار مشبک‌کاری نشسته و طرح گل‌های ختایی را با جلوه‌ای باشکوه نمایان ساخته است. شیارهای ظریف قلم، در کنار بریدگی‌های دقیق مشبک، بازی دلنشینی از نور و سایه پدید می‌آورد و سطح اثر را سرشار از حرکت و زندگی می‌سازد. آب نقره نیز بر این ظرافت افزوده و به نقش‌ها حالتی درخشان و اشرافی بخشیده است؛ چنان که هر بخش از این اثر، گواه مهارت دستان هنرمندی است که سنت را با دقت و حوصله به اوج رسانده است. این کاسه آجیل خوری، انتخابی شایسته برای خانه‌هایی است که در آن‌ها پذیرایی با زیبایی و اصالت همراه است. حضور آن بر میز، وقار و سلیقه میزبان را آشکار می‌سازد و در عین حال می‌تواند پیشکشی نفیس برای دوستداران هنرهای ایرانی باشد. اثری از این دست، با گذر زمان نه تنها از ارزش نمی‌افتد، بلکه به یادگاری ماندگار از هنر دست و فرهنگ ایرانی بدل می‌شود. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز برنج مرغوب و آب نقره - طرح: گل‌های ختایی - تکنیک هنری: قلم‌زنی و مشبک‌کاری - ابعاد: 25×25×26 سانتی‌متر - کاربرد: ظرف پذیرایی، پیشکش هنری و ماندگار

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.

مشبک‌کاری فلز، قصیده‌ای از نور و سایه است، که در تار و پود تاریخ تنیده شده. ریشه‌هایش در اعماق فرهنگ‌ها دوانده، و در هر دوره‌ای، نقشی نو بر خود گرفته. مس و برنج و آلومینیوم، در دستان هنرمند، به سازِ نقش درمی‌آیند؛ جان می‌گیرند و با طرح‌های خیال، فضا را به رقص وا می‌دارند. گویی هر برش، نغمه‌ای است که در سکوت فلز جاری می‌شود. در تاریخ کهن ایران، اولین نشانه‌هایش چون نجومی در دل شب درخشید. در دوران ساسانی، جرقه‌هایی از این هنر نمایان شد و کم‌کم، این شعله در قلب هنر اسلامی زبانه کشید. مساجد و بناهای مذهبی، با مشبک‌کاری، جلوه‌ای آسمانی یافتند. پنجره‌ها، چون چشمانی رو به نور، رقص سایه را به تماشا نشستند و سکوت فضا را به نجوا کشاندند. این هنر، نه فقط ابزاری برای تزئین، بلکه روحی بود که در کالبد معماری دمیده شد. در گذر زمان، مشبک‌کاری فلز، تکامل یافت و در جواهرسازی، طراحی داخلی و آثار تزئینی، حیاتی نو یافت. امروزه، این هنر، پلی است میان سنت و مدرنیته، و در هر اثر، داستانی از گذشته را در آینده نجوا می‌کند. گویی هر قطعه فلز، شعری است که در رقص نور و سایه، جاودانه می‌شود.