شکلات‌خوریِ آبیژن شکلات‌خوریِ مسیِ فیروزه‌کوب، تصویری از همنشینیِ خاک و آسمان در کالبدِ هنرِ دست‌سازِ ایرانی است؛ اثری که در آن، گرمایِ فلزِ مس با آبیِ زلالِ فیروزه‌، پیمانی تازه بسته است. این ظرف با قامتی موزون و طراحیِ اصیل، نه تنها یک وسیله‌ی کاربردی، بلکه تندیسی از ذوقِ استادکارانی است که با حوصله، جادوی رنگ‌ها را بر پیکره‌ی فلز نشانده‌اند. فرمِ کشیده و متناسبِ این شکلات‌خوری، آن را به قطعه‌ای ممتاز برای تماشا بدل کرده است. در طراحیِ این اثر، هنرمند با نگاهی سنجیده و انتخاب‌گر، تنها بخش‌هایی از بدنه را به نگین‌های فیروزه مزین کرده است. این رویکرد، اجازه می‌دهد تا درخششِ طبیعیِ مسِ پرداخت‌شده، در کنارِ آبیِ آسمانیِ سنگ‌های فیروزه، تضادی چشم‌نواز و تعادلی بصری پدید آورد. سنگ‌های فیروزه، همچون قطراتی از آب بر سطحِ داغِ مس، پراکنده شده‌اند و ظرافتی دوچندان به اثر بخشیده‌اند. این چینشِ هنرمندانه، اصالتِ مسگری را در کنارِ ارزشِ سنگ‌های قیمتی قرار داده تا اثری متوازن و درعین‌حال، لوکس و متمایز پدید آید. این شکلات‌خوری، فراتر از کارکردِ معمولِ خود در آیین‌های پذیرایی، عنصری دکوراتیو و الهام‌بخش است که می‌تواند گرما و هنر را به فضایِ خانه بیاورد. حضورِ آن بر روی میزِ پذیرایی یا ویترین، بی‌شک کانونِ توجه خواهد بود و گواهی بر سلیقه‌ی والای صاحبِ اثر. همچنین این محصول، پیشکشی نفیس و مانا برای عزیزانی است که قدردانِ دست‌ساخته‌های اصیل و هنرمندانه هستند؛ هدیه‌ای که در هر نگاه، یادآورِ پیوندِ دیرینه‌ی صنعتِ مسگری و هنرِ فیروزه‌کوبی خواهد بود. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب - سبک هنری: فیروزه‌کوبی - ابعاد: ۱۵×۱۵×۳۰ سانتی‌متر - کاربرد: شکلات‌خوری پذیرایی، آرایه‌ی دکوراتیو و پیشکشی هنری ارزشمند

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.