قندان شایا فیروزه‌کوبی از هنرهای درخشان و فاخر صنایع‌دستی ایران است؛ هنری که در آن خرده‌سنگ‌های فیروزه با دقت و ظرافت بر بستر فلز نشانده می‌شوند و جلوه‌ای چشم‌نواز و ماندگار می‌آفرینند. درخشش آبیِ زنده‌ی فیروزه در کنار گرما و جلای فلز مس، ترکیبی دلنشین و اصیل پدید می‌آورد که یادآور شکوه هنر ایرانی و ذوق هنرمندان این سرزمین است. قندان مسی فیروزه‌کوب، با طراحی متناسب و جلوه‌ای ظریف، نمونه‌ای زیبا از تلفیق هنر کاربردی و تزیینی به شمار می‌آید. حضور هنر فیروزه‌کوبی در بخش‌هایی از این محصول، به آن جلوه‌ای فاخر و متفاوت بخشیده و در کنار بدنه‌ی مسی، زیبایی بصری اثر را دوچندان کرده است. این ترکیب چشم‌نواز، قندان را از یک ظرف ساده فراتر برده و به اثری هنری و ارزشمند برای دوستداران صنایع‌دستی ایرانی تبدیل کرده است. در اجرای این اثر، خرده‌سنگ‌های فیروزه با نظم و دقت بر قسمت‌هایی از بدنه جای گرفته‌اند و با رنگ آبی درخشان خود، تضادی زیبا با رنگ گرم مس ایجاد کرده‌اند. همین تزیین هنرمندانه، در کنار فرم جمع‌وجور و خوش‌ساخت قندان، جلوه‌ای دلنشین و اصیل به آن بخشیده است. این اثر می‌تواند هم در چیدمان میز پذیرایی حضوری چشمگیر داشته باشد و هم به‌عنوان یکی از عناصر دکوراتیو، حس هنر و اصالت را به فضای پیرامون اضافه کند. این قندان با ابعاد متناسب، انتخابی شایسته برای پذیرایی روزمره یا رسمی و نیز گزینه‌ای مناسب برای پیشکش نفیس و ماندگار است. اثری که در عین کاربردی بودن، بازتابی از ظرافت، زیبایی و ارزش هنر دست ایرانی را در خود جای داده و می‌تواند برای علاقه‌مندان به صنایع‌دستی سنتی، پیشکش خاص و به‌یادماندنی باشد. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب و سنگ فیروزه - تکنیک هنری: فیروزه‌کوبی - ابعاد: ۱۰ × ۱۰ × ۱۳ سانتی‌متر - کاربرد: قندان پذیرایی، دکوراتیو و مناسب برای پیشکش نفیس

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.