کاسه آتِر این کاسه، هم‌نشینیِ دل‌نشینِ قلم‌زنی بر مس و آبگینه‌ی رنگین است؛ پیوندی که در آن نقش و رنگ در کنار هم جلوه‌ای هماهنگ پدید آورده‌اند. بخش فلزی با نگاره‌های «ختایی» آراسته شده است؛ طرح‌هایی برگرفته از گل و پیچ‌وتابِ گیاهان که در هنر ایرانی پیشینه‌ای دیرینه دارند. در کنار آن، شیشه‌ی سرخ‌رنگ با نقش «قلب»، گرما و گیرایی ویژه‌ای به این دست‌ساخته بخشیده است. بدنه‌ی شیشه‌ای با طرح قلب ، در برخورد با نور، سایه‌روشن‌هایی نرم در دلِ رنگ سرخ می‌آفریند و به ظرف جان می‌بخشد. حاشیه‌ی مسیِ قلم‌زده با ریزه‌کاری‌های دقیق، نقش ختایی را با ظرافتی چشمگیر نمایان می‌سازد. پایه‌ی کوتاه برنجی نیز افزون بر استواری و ترازِ ظرف، پیوندی سنجیده میان شیشه و فلز برقرار کرده و توازن دیداریِ اثر را کامل می‌کند. این کاسه، افزون بر کاربرد در پذیرایی، می‌تواند به‌عنوان آرایه‌ای شاخص در چیدمان خانه جای گیرد. ترکیبِ رنگ سرخ با درخشش مس و برنج، جلوه‌ای گرم و دل‌نشین به فضا می‌بخشد. برای دوست‌داران هنرهای دست‌ساز ایرانی، این اثر پیشکشی ماندگار و نمونه‌ای درخور از پیوندِ شیشه‌گری و فلزکاری به‌شمار می‌آید. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب، شیشه (آبگینه)، پایه برنجی - طرح: نقش ختایی بر بخش فلزی، طرح قلب بر شیشه - رنگ شیشه: قرمز - سبک هنری: قلمزنی و بلور‌سازی - ابعاد:12.5 × 8.5 سانتی‌متر - کاربرد: ظرف پذیرایی ، مناسب چیدمان سنتی، پیشکشی هنری و ماندگار

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.

هنر بلور سازی دستساز یکی از هنرهای سنتی باستانی است که ریشه‌ای عمیق در تاریخ و فرهنگ بشریت دارد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که اولین آثار بلور سازی به هزاران سال پیش از میلاد مسیح برمی‌گردد. ، زمانی که انسان‌ها برای اولین بار به استفاده از مواد معدنی شفاف و درخشان پرداختند و با استفاده از فنون ساده اما با دقت، بلورهای زیبایی را به وجود می آوردند که نه تنها برای زیبا سازی محیط زندگی بلکه برای اهداف مذهبی و آیینی از آن استفاده می شد. ایران از دیرباز یکی از مراکز مهم تولید و ساخت محصولات بلورین بوده است. آثار بلورین ایرانی از دوران هخامنشیان و ساسانیان تاکنون بازمانده‌اند و نشان از مهارت و هنر دیرین این سرزمین دارند. از سوی دیگر، کشورهای مختلف جهان، از جمله مصر و چین نیز دارای تاریخچه غنی دراین زمینه هستند که هر کدام با سبک و روش‌های منحصر به فرد خود شهرت یافته‌اند. آثار بلورین در بسیاری از جوامع نماد ثروت، زیبایی و هنرمندی است. هنر بلور سازی دستساز نیز با وجود تکنولوژی‌های مدرن، همچنان اصالت خود را حفظ کرده و به عنوان یکی از دستاوردهای بزرگ هنری بشر باقی مانده است.