قندان آتِسا این قندانِ مسی جلوه‌ای از درخشش و ظرافت در هنر فلزکاری ایرانی است؛ اثری که با تکنیک «الماس‌تراش» پرداخت شده و سطوح آن با شکست‌های ظریفِ نور، درخششی چشم‌نواز پدید می‌آورد. در میان این سطوحِ تراش‌خورده، نقش‌مایه‌های «گل‌وبوته» در بخش‌هایی از بدنه جان گرفته‌اند و لطافتی دلنشین به صلابتِ فلزِ سرخ بخشیده‌اند. همنشینیِ درخششِ مس با ظرافتِ این نگاره‌ها، قندان را به ظرفی بدل کرده که هم کارکردی کاربردی دارد و هم حضوری آراسته به فضا می بخشد. پرداختِ دقیق و صیقلِ سنجیده‌ی بدنه، جلوه‌ای درخشان و ماندگار به اثر بخشیده است. تراش‌های منظم در کنار نقوش گیاهی، تعادلی میان هندسه و طبیعت ایجاد کرده‌اند؛ گویی شاخه‌ها و گل‌ها در میان پرتوهای نور بر پیکره‌ی مسی این ظرف شکفته‌اند. درپوش هماهنگ با فرم بدنه نیز با همان ظرافت ساخته شده تا انسجام و زیبایی اثر را کامل کند و در عین حال کاربری آن را برای نگهداری قند و شیرینی‌های کوچک آسان سازد. این قندان می‌تواند بخشی دلنشین از آیین پذیرایی ایرانی باشد؛ ظرفی که حضورش بر میز چای، حسِ گرما و صمیمیت را دوچندان می‌کند. در کنار کارکرد روزمره، جلوه‌ی هنری آن نیز سبب می‌شود که همچون یادگاری از هنر دست استادکاران ایرانی جلوه کند و به عنوان پیشکشی نفیس و ماندگار، ارزشی فراتر از یک ظرف ساده بیابد. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب - طرح: گل و بوته - سبک هنری: الماس‌تراش - ابعاد: ۱۳.۵×۱۳.۵×۱۸ سانتی‌متر - کاربرد: قندان پذیرایی، آرایه‌ی دکوراتیو و پیشکشی هنری ماندگار

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرهایی نظیر حکاکی روی فلز که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی حکاکی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای حکاکی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.