گلدان ساحل گلدان بلونی مسی، اثری فاخر و چشم‌نواز از هنرهای اصیل ایرانی است که با فرم متناسب و حجم دلنشین خود، از همان نگاه نخست، شکوه و زیبایی را به فضای پیرامون می‌بخشد. رنگ گرم و درخشان مس، در کنار ساختار موزون این گلدان، حضوری هنری و پرجاذبه پدید آورده و آن را به انتخابی شایسته برای دوستداران صنایع‌دستی و آثار تزیینی بدل ساخته است. بر بدنه‌ی این گلدان، هنر قلم‌زنی برجسته با دقت و ظرافتی کم‌نظیر اجرا شده و در کنار آن، هنر مس و پرداز، جلوه‌ای غنی و باشکوه به اثر بخشیده است. نقوش اسلیمی در قلم‌زنی، با گردش‌های نرم و هماهنگ خود، در کنار طرح ختایی در هنر مس و پرداز، ترکیبی چشم‌نواز و پرمایه آفریده‌اند که مهارت هنرمند را در پرداخت جزییات به‌خوبی نمایان می‌سازد. این همراهی سنجیده‌ی نقش و رنگ، گلدان را از یک شیء صرفاً کاربردی فراتر برده و به اثری تزیینی و ارزشمند تبدیل کرده است. این گلدان، چه در کنار گل‌آرایی و چه به‌تنهایی در چیدمان دکور، حضوری چشمگیر و باشکوه دارد و می‌تواند بر روی میز یا در ویترین، زیبایی هنر ایرانی را به نمایش بگذارد. همچنین انتخابی درخور برای پیشکش نفیس و ماندگار است؛ پیشکشی که ذوق، اصالت و جلوه‌ی هنر دست را در قالب اثری کاربردی و تماشایی به همراه دارد. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب - سبک هنری: قلم‌زنی برجسته و مس و پرداز - طرح: نقوش اسلیمی و طرح ختایی - ابعاد: ۱۵ × ۱۵ × ۱۸ سانتی‌متر کاربرد: گلدان دکوراتیو، پیشکش هنری و نفیس

مس و پرداز، به دلیل زیبایی و ظرافت، در تولید اشیاء تزئینی مانند گلدان، بشقاب و لوح‌های هنری کاربرد دارد و به نمادی از فرهنگ غنی ایران، به ویژه اصفهان، تبدیل شده است. این هنر نسبت به میناکاری و مسگری سنتی جدیدتر محسوب می¬شود و از ترکیب تکنیک‌های قدیمی با خلاقیت مدرن هنرمندان اصفهانی پدید آمده است. هنر مس و پرداز، تلفیق دانش و مهارت‌های هنرهای دستی ایران را نشان داده و به عنوان یکی از نمادهای فرهنگی برجسته در اصفهان، ارزش‌های تاریخی و هنری بسیاری را به ارمغان آورده است. گرچه این هنر چشمنواز یک ابداع معاصر است ولی برگرفته از هنرهای سنتی و باستانی مسگری، خمکاری و نقاشی به شمار می¬رود و دریچه ای نوین در عرصه هنر نقاشی برای هنرمندان و دوستداران هنر گشوده است.

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.