شکلات‌خوری برز این شکلات‌خوریِ مسی، روایتی درخشان از پیوندِ هنرِ «الماس‌تراش» با اصالتِ فلزِ سرخ است؛ ظرفی که سطوحِ آن با تراش‌های منظم و ظریف، بستری برای رقصِ نور و سایه‌ها فراهم آورده است. نقش‌مایه‌های «گل‌وبوته» که با مهارتی تمام بر تنه‌ی اثر جای گرفته‌اند، لطافتِ طبیعت را به استواریِ مس پیوند زده‌اند تا هر زاویه‌ی این ظرف، منظره‌ای تازه از درخشش و نگارگریِ ایرانی را به تماشا بگذارد. در طراحیِ پیکره، توازنی میانِ فرمِ کشیده و کارکردِ پذیرایی برقرار شده است. تراش‌های هندسی که با دقت بر بدنه نقش بسته‌اند، نه تنها بر زیباییِ بصریِ اثر افزوده‌اند، بلکه با درخششِ خیره‌کننده‌ی خود، این شکلات‌خوری را به نگینی در میانِ لوازمِ پذیرایی بدل کرده‌اند. درپوشِ هماهنگ با بدنه نیز، ضمنِ تکمیلِ زیباییِ بصریِ اثر، ساختارِ آن را به وحدتی کامل رسانده و گویای دقتی است که در جزئی‌نگریِ هنرِ الماس‌تراش نهفته است. این دست‌ساخته، بیش از آنکه ظرفی برای پذیرایی باشد، جلوه‌گریِ هنر در فضای خانه است. چه در هنگامِ ضیافت و چه به عنوانِ قطعه‌ای دکوراتیو در ویترین، این شکلات‌خوریِ مسی روحی از هنرِ سنتی را در فضا می‌پراکند. انتخابی ممتاز برای آنان که می‌خواهند شیرینی لحظاتِ پذیرایی را با شیرینی هنرِ دستیِ اصیل درآمیزند و یا پیشکشی نفیس و مانا به عزیزانِ خود تقدیم کنند. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب - طرح :‌گل و بوته - سبک هنری: الماس‌تراش - ابعاد: 15×15×30 سانتی‌متر - کاربرد: شکلات‌خوری و ظرف پذیرایی، آرایه‌ی دکوراتیو و پیشکشی هنری ماندگار

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرهایی نظیر حکاکی روی فلز که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی حکاکی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای حکاکی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.