ساعت مچی داتیس این ساعت مچی زنانه، تلفیقی هنرمندانه از تداوم هنر اصیل قلم‌زنی و دقتِ ابزارِ زمان‌سنجی مدرن است. صفحه قلم‌زنی‌شده از جنس نقره، مرکز توجه این اثر بوده که با درخشش طلایی فریم، شکوهی دوچندان یافته است. گویی هر لحظه که بر این صفحه می‌گذرد، پیوندی میان سنتِ کهنِ فلزکاری و نمایی امروزی از زیبایی را به تصویر می‌کشد. بند چرمی با طرح کروکدیل، در رنگ قهوه‌ای، تضادی چشم‌نواز با درخشش فلزات ایجاد کرده است که وقار و آراستگی را برای دستان صاحب اثر به ارمغان می‌آورد. این انتخاب متریال، نشان‌دهنده دقت در همنشینی اجزای سازنده است که علاوه بر زیبایی بصری، تجربه‌ای متفاوت از همراهی یک کالای هنری را رقم می‌زند. هماهنگی میان بافت چرم و تراشِ ظریف فلز، روایتی از هنرِ دست و طراحی کاربردی است. این ساعت، بیش از یک ابزار برای نمایش زمان، زیوری منحصربه‌فرد است که حضورش بر دست، اصالت و سلیقه صاحبش را بازگو می‌کند. استفاده از نقره در صفحه و ترکیب آن با فریم طلایی، این اثر را به گزینه‌ای ایده‌آل برای تکمیل استایل‌های رسمی و نیمه‌رسمی بدل کرده است که همواره در یادها باقی می‌ماند. ویژگی‌های اصلی: - جنس صفحه : فلز نقره مرغوب و فریم طلایی - جنس بند :‌چرمی قهوه ای، ‌طرح کروکدیل - سبک هنری: قلم‌زنی - ابعاد: ۲۲×۳.۵ سانتی‌متر - کاربرد: اکسسوری، استفاده شخصی، پیشکشی ارزشمند

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.