آجیل‌خوری نیلگون این آجیل‌خوری، گویی پاره‌ای از آسمان صاف و روح‌نواز را بر ظرفی از زمینِ گرمِ مس نشانده است. هنرمند، با تلفیق دو هنر ناب ایرانی، اثرگاهی هم برای چشم و هم برای پذیرایی دل‌پذیری خلق کرده است. بدنه‌ی اصلی از مس ساخته شده، با بافتی که یادآور صنعتگری دیرینه‌ی این مرز و بوم است. سپس، سطح آن با هنر فیروزه‌کوبی به شکلی هنرمندانه آراسته شده است. هر قطعه فیروزه‌ی نیشابوری در کنار دیگری نشانده شده تا نقش‌هایی انتزاعی یا الهام‌گرفته از طبیعت را شکل دهند، گویی ابرهای فیروزه‌ای یا دریایی آرام بر سطح مس در جریان است. حاشیه‌ی بالایی ظرف، با مشبک‌کاری ظریف مس تاجی بر سر این اثر گذاشته است. این شبکه‌های دقیق و هندسی، نه تنها زیبایی ظرف را دوچندان می‌کند، بلکه بازی نور و سایه را به آن می‌افزاید و دسترسی به محتویات را آسان‌تر می‌سازد. این آجیل‌خوری حضوری متوازن و چشمگیر بر روی میز پذیرایی دارد. پر کردن آن با آجیل یا تنقلات رنگارنگ، خود به تکمیل نقاشیِ رنگینِ این اثر کمک می‌کند. مشخصات کلیدی: - جنس: مس مرغوب و سنگ فیروزه‌ی نیشابور - تکنیک‌های هنری : فیروزه‌کوبی و مشبک‌کاری - ابعاد: ارتفاع 32 سانتیمتر - کاربرد: آجیل‌خوری تزئینی، ظرف تنقلات‌دان، عنصر دکوراتیو شاخص

سنگ؛ تکه ای از جان زمین است که در نظر فراعنه ی مصر و امپراطورهای آتن و پادشاهان ایران باستان گرفته تا هنرمندان بعد از اسلام، زیبنده ی اهرام و کاخ های مجلل اختصاصی یا مساجد همگانی بوده است و هنرمندان هر دوره با آیین ویژه ی خود، حاجت بزرگان را لبیک می گفتند و جان زمین را در خانه ها و کاخ ها یا گوشه کنار شهر جاری می‌کردند. کشف سنگ های کمیاب تر، جلوه ای جدید به رگ و ریشه ی زمین داد و سنگ ها و گوهرهای قیمتی نه به سبب زیبایی بلکه بخاطر قدرت جادویی نهفته در آنها بها پیدا کردند و طولی نکشید که بر نگین انگشتر انسان ساکن شدند. فیروزه هم سالها تنها در میان ساکنان انگشتر بوده است اما هنرمندان فیروزه کوب در قرن اخیر تکه های کوچک تری از آن را که ناخواسته هنگام استخراج از معدن به وجود می آمدند، با خلاقیت و روشی هنرمندانه بصورت یکپارچه کنار هم چیدمان کرده و با جلا دادن آن اینبار فیروزه به شیوه ای جدید در ظروف و زیورآلات مستقر شد و هنرمند ایرانی باعث شد تا جریان این روح استوار زمین از برازنده ترین معدن جهان در پیکر سنگ هایی روانه شود که با رنگ بی مانندشان، به نام خود، رنگی تازه را برای اهل زمین آفریده بودند؛ فیروزه های فیروزه ای که نام شان از دل واژه ی پیروز برآمده چرا که هرکس آنها را در کنار خود داشته است، کامیاب و موفق می شده است. پس از یافتن سنگهای فیروزه درشهر سوخته، باستان شناسان قدمتی هفت هزار ساله برای آن تخمین زده اند. گرچه سنگ است، اما چون آب بر نظر بیننده روان است و همان اندازه حیات بخش؛ شاید به همین سبب بسیاری معتقد بودند فیروزه؛ نه یک گوهر تزئینی، بلکه همراهی حیاتی است چراکه کم سویی را از چشم، افسردگی را از روان و انرژی تاریک بدخواهان را از صاحب خود دور می کند.