کاسه ماهی کاسه استوانه نقاشی زیرلعابی و طرح ماهی درهم، جلوه‌ای دلنشین از ذوق و خلاقیت در هنرهای سنتی ایران است که با فرم کشیده و متناسب خود، حضوری چشم‌نواز و اصیل در فضا ایجاد می‌کند. ترکیب سادگی فرم استوانه‌ای با پویایی و جذابیت نقوش اجراشده بر سطح اثر، این کاسه را به نمونه‌ای زیبا و ارزشمند از دست ساخته های ایرانی تبدیل کرده است؛ اثری که هم از نظر بصری زیبا است و هم حامل روح هنر دست هنرمندان ایرانی. در این کاسه، هنر نقاشی زیرلعابی با طرح ماهی درهم به‌کار رفته است؛ طرحی که با گردش هماهنگ نقش‌ها و پیوند چشم‌نواز عناصر، حال‌وهوایی سرشار از حرکت، زندگی و ظرافت به اثر می‌بخشد. این نقش سنتی، با پرداختی دقیق و ترکیب‌بندی موزون، نه‌تنها زیبایی بصری کاسه را دوچندان کرده، بلکه آن را به اثری هنری با هویتی متمایز بدل ساخته است. دقت در اجرای جزییات و هماهنگی میان فرم و نقش، از این کاسه نمونه‌ای شایسته از هنر ایرانی پدید آورده است. این کاسه می‌تواند به‌عنوان عنصری دکوراتیو در چیدمان میز، ویترین یا کنار دیگر آثار هنری، جلوه‌ای متفاوت و دلپذیر ایجاد کند و فضای پیرامون را با حس اصالت و زیبایی غنا بخشد. همچنین انتخابی بسیار مناسب برای پیشکش نفیس و ماندگار است؛ پیشکشی که در قالب اثری کاربردی و هنرمندانه، شکوه هنر ایرانی و ارزش دست‌ساخته‌های اصیل را به زیباترین شکل نمایان می‌سازد. ویژگی‌های اصلی: - جنس: سفال با لعاب زیررنگ - سبک هنری: نقاشی زیرلعابی - طرح: ماهی - ابعاد: ۵ × ۱۸ سانتی‌متر - کاربرد: کاسه دکوراتیو، مناسب برای چیدمان هنری و پیشکش نفیس

نقاشی رنگ روغن فرایند نقاشی با رنگ روغن است که از آمیختن رنگدانه‌ها به روغن به عنوان چسب و پیونده بدست می‌آید. روغن به کار رفته در رنگ روغن از مواد متفاوت و با روش‌های مختلف تولید می‌شود که رایج‌ترین آنها، روغن بزرک، روغن دانه خشخاش، روغن گردو و روغن گلرنگ است.

ممکن است در موزه های مختلف آثار زیادی را دیده باشید که از جنس سفال بوده و بسیار قدیمی اند، با بررسی همین آثار کشف شده، انسان امروزی به این نتیجه رسید که از بین تمام صنایع بشری، سفالگری در میان قدیمی ترین صنعتها قرار می گیرد. گفته شده است زمانی که سبک زندگی انسانها از کوچ نشینی عشایری به ثبات کشاورزی تغییر یافت، مردم برای آبیاری محصولات خود آب را در سبدهای دستباف حصیری حمل میکردند ، آب رودخانه ها مقداری خاک رس در خود دارد این خاک رس در ظرف حصیری ته نشین می شد و با خشک شدن خاک رس شکل سبد به خود می گرفت. درنهایت مردم متوجه شدند که از این روکش های سفالی می توانند به عنوان ظروف محکم استفاده کنند آنها خاک رس را جمع می کردند به آن شکل می دادند و در آفتاب یا خاکستر داغ می پختند و گاهی آنها را با ابزارهای اولیه تزئین می کردند، بدین ترتیب بود که برای اولین بار ظروف سفالی متولد شدند. لعاب هم نوع خاصی از شیشه است که برای پوشش محصولات سرامیکی و سفالی بر روی بدنه آنها اعمال می شود، لعابها پس از ذوب شدن در کوره یک پوشش سخت ایجاد می کنند که با پوشاندن منافذ بدنه کالاهای سفالی، دوام آنها را افزایش می دهند. هنگامی که سفالگران ایرانی شروع به ساختن کوره های پیچیده تری برای پختن اشیاء سفالی خود کردند؛ مقداری از رسوبات مثل خاکستر و سودا به آن اضافه کردند و بدین ترتیب اولین نسل از لعابها مورد استفاده قرار گرفت. لعابهای سربی هم برای اولین بار در قرن هشتم به کار گرفته شد و به دلیل رنگ سفید و روشنی که بوجود می آوردند؛ مورد توجه قرار گرفتند. در طول این سالها لعاب به طور چشم گیری گسترش یافته و حدود ۱۰۰ سال است که رویکردهای جدید و متنوعی برای لعاب زنی ایجاد شده است.