کاسه آسمانه این کاسه جلوه‌ای از پیوند هنر قلم‌زنی بر مس و ظرافت آبگینه است؛ هم‌نشینی‌ای که در آن فلز و شیشه در کنار یکدیگر اثری چشم‌نواز پدید آورده‌اند. بخش فلزی با نگاره‌های «ختایی» آراسته شده است؛ نقش‌هایی الهام‌گرفته از گل و پیچ‌ و تاب گیاهان که در هنر ایرانی جایگاهی دیرینه دارند. در کنار آن، شیشه‌ی لاجوردی‌ رنگ با طرح «قلب»، رنگی ژرف و آرام به این دست‌ساخته بخشیده و هماهنگی میان نقش‌های سنتی و رنگی دل‌نشین را پدید آورده است. بدنه‌ی شیشه‌ای با طرح قلب، در برخورد با نور سایه‌روشن‌هایی نرم در دل رنگ لاجوردی پدید می‌آورد و به ظرف جلوه‌ای زنده می‌بخشد. حاشیه‌ی مسیِ قلم‌زده با ریزه‌کاری‌های دقیق، نقش ختایی را به‌خوبی نمایان می‌سازد و نشان از چیره‌دستی سازنده دارد. پایه‌ی کوتاه برنجی نیز با ایجاد استواری و توازن، پیوندی هماهنگ میان شیشه و فلز برقرار کرده و فرم کلی اثر را کامل می‌کند. این کاسه، افزون بر کاربرد در پذیرایی، می‌تواند به‌عنوان آرایه‌ای چشمگیر در چیدمان خانه یا و یترین جای گیرد. رنگ لاجوردی در کنار درخشش مس و برنج، جلوه‌ای اصیل و آرام به فضا می‌بخشد. برای دوست‌داران هنرهای دست‌ساز ایرانی، این اثر پیشکشی ماندگار و نمونه‌ای زیبا از پیوند شیشه‌گری و فلزکاری به‌شمار می‌آید. ویژگی‌های اصلی: - جنس: فلز مس مرغوب، شیشه (آبگینه)، پایه برنجی - طرح: نقش ختایی بر بخش فلزی، طرح قلب بر شیشه - رنگ شیشه: لاجوردی - سبک هنری: قلمزنی و بلور‌سازی - ابعاد: 12.5 × 8.5 سانتی‌متر - کاربرد: ظرف پذیرایی، مناسب چیدمان سنتی، پیشکشی هنری و ماندگار

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرقلمزنی که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای قلمزنی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.

هنر بلور سازی دستساز یکی از هنرهای سنتی باستانی است که ریشه‌ای عمیق در تاریخ و فرهنگ بشریت دارد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که اولین آثار بلور سازی به هزاران سال پیش از میلاد مسیح برمی‌گردد. ، زمانی که انسان‌ها برای اولین بار به استفاده از مواد معدنی شفاف و درخشان پرداختند و با استفاده از فنون ساده اما با دقت، بلورهای زیبایی را به وجود می آوردند که نه تنها برای زیبا سازی محیط زندگی بلکه برای اهداف مذهبی و آیینی از آن استفاده می شد. ایران از دیرباز یکی از مراکز مهم تولید و ساخت محصولات بلورین بوده است. آثار بلورین ایرانی از دوران هخامنشیان و ساسانیان تاکنون بازمانده‌اند و نشان از مهارت و هنر دیرین این سرزمین دارند. از سوی دیگر، کشورهای مختلف جهان، از جمله مصر و چین نیز دارای تاریخچه غنی دراین زمینه هستند که هر کدام با سبک و روش‌های منحصر به فرد خود شهرت یافته‌اند. آثار بلورین در بسیاری از جوامع نماد ثروت، زیبایی و هنرمندی است. هنر بلور سازی دستساز نیز با وجود تکنولوژی‌های مدرن، همچنان اصالت خود را حفظ کرده و به عنوان یکی از دستاوردهای بزرگ هنری بشر باقی مانده است.