سنگاب «طلوع» این ظرف، گویی از دل آتش و نور زاده شده است. بدنه‌ی آن از مس ناب با تیغه ی الماس هنرمندانه شکل گرفته و سپس، با مهارتی حیرت‌انگیز، سطح آن به روش حکاکی الماس‌تراش آراسته شده است. در این تکنیک، حکاک با ایجاد زوایا و وجه‌های کوچک و حساب‌شده بر سطح فلز، بازی نور را به گونه‌ای طراحی می‌کند که هر برخورد نور، به ده‌ها بازتاب درخشان و پرجنب‌وجوش تبدیل شود، مانند نگینی بزرگ که از هر سو می‌درخشد. این شیوه‌ی حکاکی، بافت‌هایی هندسی، گل‌برگ‌ها یا نقوش انتزاعی خورشیدگونه بر سطح مس ایجاد می‌کند. اثر در سکون، وقاری ساده دارد، اما با کوچک‌ترین تغییر نور، زنده می‌شود و سایه‌روشن‌های دینامیک و چشم‌نوازی را به نمایش می‌گذارد. ظرف بر پایه‌ای کوتاه و متناسب از جنس مس استوار شده که بر ابهت و تعادل آن می‌افزاید. از این اثر می‌توان به عنوان آجیل خوری یا تنقلات‌دانی شیک و یا عنصر مرکزی دکور در قفسه یا میز استفاده کرد. این اثر بیش از یک ظرف، یک دست‌سازه‌ی نورانی است که هنر سنتی حکاکی روی فلز را با زبانی مدرن و درگیرکننده‌ی حواس بازتعریف می‌کند. مشخصات کلیدی: - جنس: مس مرغوب - تکنیک هنری : حکاکی به روش الماس‌تراش - ارتفاع : 24 سانتیمتر (با پایه) - کاربرد: تنقلات‌دان ، ظرف دکوراتیو جهت آفرینش یک دکوراسیون داخلی زیبا

در طول تاریخ، بشر از فلزات مختلفی برای کاربردهای متنوعی بهره برده است؛ فلز برنج نیز از فلزات محبوب و کاربردی نزد بشر بوده است. اشیاء به جا مانده از دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی، گواهی بر رواج استفاده از فلزات معدنی در ایران باستان است. همین ترویچ گسترده ی فلزات بین مردم باعث شد تا فلزات سخت توسط دستان هنرمندان ایرانی آب دیده شده و از آن برای ساخت اشیا فلزی که بر زیبایی محیط می افزود استفاده شود. معمولا این اشیای فلزی نمادی از یک مفهوم و یا نشانگر علایق هنرمند سازنده ی آن بوده است. کم کم بعد از رواج استفاده از این لوازم فلزی، مردم تمایل پیدا کردند تا ملزومات متمایز تری از دیگران داشته باشند تا از آن برای نمایش شأن و رتبه ی اجتماعی خود استفاده کنند، در این هنگام هنرمندان دست به کار شدند و با ابداع هنرهایی نظیر حکاکی روی فلز که از باستان تا کنون سبک‌ها و روش‌های مختلفی را به خود دیده و مزین کردن ظروف و لوازم فلزی به نقش و نگارهای حکاکی شده که با استفاده از قلم‌های فولادی حکاکی و چکش ایجاد می‌شدند و حتی در مواجهه با بلایای طبیعی نیز از بین نمی‌رفتند روحی تازه در احجام فلزی دمیدند. هنرمندان نقش‌ و نگارهای مختلفی را برای حکاکی انتخاب می‌کردند که هر کدام روایتگر داستانی بخصوص در زمان خود است.