مسگری
هنر مسگری از کهنترین پیشهها و هنرهای دستی سرزمین ایران است؛ هنری که ریشههای آن در ژرفای تاریخ این سرزمین جای دارد. از روزگاری که انسان نخستین دریافت فلز سرخفام مس در دل خاک نهفته است و میتوان آن را با آتش نرم کرد و به هیأتی نو درآورد، راهی تازه در آفرینش ابزار و زیور گشوده شد. یافتههای باستانشناسی از روزگار هخامنشی، اشکانی و ساسانی نشان میدهد که فلز مس در زندگی مردمان ایران جایگاهی ویژه داشته است؛ از دیگها و تنگها گرفته تا سینیها و آوندهای گوناگون که هم در زندگی روزمره به کار میآمدند و هم در آیینها و بزمها جلوهای از شکوه و توانگری به شمار میرفتند. با گذر زمان و بالیدن ذوق هنرمندان، مسگری تنها به ساخت ابزار سودمند بسنده نکرد و به هنری آراسته بدل شد. استادکاران ایرانی با چکش و سندان، ورقهای مس را شکل میدادند و با پرداخت و آراستن آنها، به اشیایی جان میبخشیدند که هم سودمند بودند و هم چشمنواز. هر ظرف مسین، بازتابی از مهارت دست و اندیشه سازنده خویش بود و در بسیاری موارد نشانگر جایگاه اجتماعی و سلیقه صاحبان آن نیز به شمار میرفت. از همین رو، هنر مسگری در گذر سدهها به یکی از جلوههای برجسته هنرهای دستی ایران بدل شد؛ هنری که هنوز نیز در بازارها و کارگاههای سنتی، طنین چکش آن روایتگر پیوند دیرین انسان، آتش و فلز است.