آمیختگی تارهای ابریشمی و پودهای پشمی و رنگ های غالبا قرمز، سبز و کرم با نقش¬هایی نظیر بته جقه، اسلیمی و ختایی که از طریق نخ های مخصوص و سوزن و به دست هنرمندان ظریف بین عضوی از پیکر پارچه می شوند، هنر درباری پته دوزی را برای بشریت به میراث گذاشت. این هنر ارزنده یکی از رودوزی های اصیل و ظریف سنتی ایران است که قدمتی چند صد ساله دارد و قول مشهور این است که از قرن 11 هجری رواج یافت و در دوران صفویه در استان کرمان رونق گرفت. این دوخت سنتی ابتدا در دربار و برای تزئین لباس‌های درباریان و یا اشیاء موجود در قصر و خانه های اشرافی استفاده می‌شد ولی کم کم گسترش بیشتری یافت و به میان مردم نیز راه پیدا کرد و از آن زمان تا کنون کاربردهای متنوعی نظیر تزئین بخشی از لباس‌های سنتی، روتختی و رومیزی، پرده و تزئینات منزل، رویه کوسن و مبل، تابلو های تزئینی و همچنین جانماز و سجاده داشته است. همچنین تلاش‌های زیادی برای حفظ و احیای آن صورت گرفته است به همین جهت در سال 1389 این هنر در فهرست میراث معنوی ایران به ثبت رسیده است. گرچه امروزه نگاه هنرجویان در سراسر ایران به زیبایی چشم نواز آثار متولد شده از طریق این هنر گره می¬خورد و در هرکجا میتوان آن را یافت ولی از گذشته تا اکنون کرمان به عنوان مهد هنر پته دوزی شناخته شده است و نقش مهمی نیز در اقتصاد و فرهنگ این منطقه دارد.